السلام عليك يا ابا صالح المهدي                                                                                  چه جنگ باشد و چه نباشد،راه من وتو از كربلا مي گذرد.باب جهاد اصغر بسته شد،باب جهاد اكبر كه بسته نيست!سيد شهيدان اهل قلم سيد مرتضي اويني                               جاء الحقّ وزهق الباطل انّ الباطل كان زهوقا.                                                                 اي مسلمانان،اسلام را هدف،قران را راه و روش و ولايت فقيه را اصل خود قرار دهيد كه اين سه رمز پيروزي در دنيا و اخرت خواهد بود.بر افراشته باد پرچم خونين اسلام .شهيد مهدي محمد باقري                                                                             به سايت ضد منكرات خوش امديد                                        . بسم رب الشهدا وصديقين

پايگاهای ديگر 

 

وبلاگهاي دوستان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Text Box: خانه قديمي ولايت فقيه و رفع شبهات تماس با ما

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

انتشار حقايق اجازه نمي خواد ولي لينك فراموش نشه ©2003Text Box: سرمقاله   اولين باري که سايتش را ديدم گفتم اين پسر مشکل روانی دارد و ان هم اين است که علاقه شديدی به مطرح شدن دارد بعد از مدتی فهميدم اين امير فرشاد ابراهيمي همان امير فرشادی است که ادعا می کرد از اعضای انصار حزب الله مي باشد و بقولي دست به افشاگری زده بود افشا گری که جز تخيلات کودکانه يک جوان مريض چيزی در بر نداشت . از نزديک هم ديده بودمش  يک جورای سيريش و اويزون بود همه ازش فرار مي کردن شايد هم می دونستن نفوذی هست ولی به روش نمي اوردن در هر حال بقول بچه ها پنج می زد. چند روز پيش از طرف يکی از دوستان ميلی دريافت کردم که در ان ادرس وبلاگی بود که در مورد هويت واقعي امير فرشاد ابراهيمی مطالبی گفته شده بود که به اختصار برايتان می نويسم: ((چند وقتي بود كه مي خواستم خاطرات خودم از امير فرشاد ابرهيمي را بنويسم ، ولي مي ترسيدم در حق اين جوان گول خورده ظلم كنم ، ولي با مروري برادعاهاي او ، خود را قانع كردم تا هر آنچه را از زبان خود او شنيده ام ، براي ديگران بازگو كنم . چندسال پيش از اين  ، در طبقه سوم پاساژ صفوي در بالاي ميدان انقلاب تهران ، يك مغازه كتابفروشي اجاره كرده بودم و با فروش كتابهاي ناياب از جمله زندگينامه گوگوش و اين جور چيزها ، نان بخور و نميري درمي آوردم . يك روزبر حسب اتفاق يكي از دوستان قديمي خود را در پاساژ ديدم كه دنبال كتابهاي چاپ قديم آيت الله منتظري مي گشت . براساس شغل خود ، تعدادي از آنها را برايش تهيه كردم و فقط مبلغ اصلي آنها را از او گرفتم . هفته بعد ، همان دوستم كه از بچه هاي نازي آباد بود ، به مغازه ام آمد و گفت كه در روزنامه هاي دوم خردادي قلم مي زند و با افراد زيادي از جمله « عمادالدين باغي » روابط نزديك دوستي دارد . پس از كلي صحبت درباره خصوصيات اخلاقي و علمي و برتريهاي سياسي آيت الله منتظري ، گفت : « اخيرا عمادالدين باغي و چندتا از همكارانش در واحد ثبت خاطرات موسسه نشر آثار امام خميني ، براي اينكه در تاريخ انقلاب تحريفي بوجود نيايد ، اقدام به ضبط كامل ويدئويي و صوتي خاطرات آيت الله منتظري كرده اند كه البته زمان زيادي هم صرف شده است . عماد هم با اشراف كاملي كه بر حوادث انقلاب دارد و هم با تكيه بر روابط عميق خودش با دفتر آيت الله منتظري ، اقدام به بازنويسي كامل خاطرات ايشان و افزودن اسناد و مدارك لازم نموده است و براي چاپ آن دنبال ناشري خصوصي مي گردند . و البته چاپ اين كتاب از فروش بالايي برخوردار خواهد بود كه سود زيادي هم درپي خواهد داشت . » من كه همواره دنبال يك كار نان و آب دار حسابي بودم و واقعا از مسائل سياسي چندان سرم نمي شد ، به او قول دادم كه ناشر خوبي برايش پيداكنم . چند روزي با برخي چاپخانه ها صحبت كردم كه قبول نكردند و سرانجام چاپخانه اي پيدا كردم كه حاضر شد بدون ارائه مجوز وزارت ارشاد ، و با اين شرط كه اسم ناشر بر كتاب درج نشود ، اين كتاب را كه حدود 800 صفحه هم مي شد ، چاپ كند . دو روز بعد كه دوستم آمد ، يك چك  روز به مبلغ سه ميليون تومان هم به عنوان پيش پرداخت آورد كه كلي برايم ارزش داشت و باعث شد كه تلاش خود را براي چاپ هر چه زودتر كتاب به كار ببندم . كار فيلم و زينگ تمام صفحات كتاب به پايان رسيده بود و مي رفت تا اولين صفحات آن چاپ شود . آن روز در چاپخانه بودم كه ناگهان مامورين نيروي انتظامي كه تعدادي مامور با لباس شخصي پيشاپيششان بودند ، به چاپخانه هجوم آوردند . صاحب چاپخانه با ديدن مامورين ، دودستي بر سرش كوبيد و زد زير گريه . خلاصه ، كتاب قبل از چاپ توقيف شد و من و صاحب چاپخانه و مسئولين ليتوگرافي و همه كساني كه در آماده سازي كتاب نقش داشتيم ، راهي بازداشتگاهي شديم كه بعدها شنيدم اسمش « توحيد » است و در حوالي ميدان توپخانه قرار دارد . البته از دوست من كه متن اصلي كتاب را آورده و چك سه ميليون توماني را داده بود ، خبري نبود . بدبختانه تر اينكه من هنوز چك را خرج نكرده بودم كه آن را در وسائلم پيدا كردند و مدام مي پرسيدند كه اين چك را با امضاي اين شخص ، چطوري تهيه كرده ام . من كه اصلا نمي دانستم چه كسي چك را امضا كرده است ، فقط حرف خودم را مي زدم . راستش اوائل نمي خواستم ديگران را لو بدهم . هر چه كه بود ادعاي رفاقت داشتم . ولي وقتي ديدم بازجوها از همه صحبتهاي رد و بدل شده ميان من و دوستم اطلاع كامل دارند ، فهميدم كه يا مامور خودشان بوده ، يا همه چيز را لو داده كه تمام عوامل چاپخانه و ليتوگرافي دستگير شده اند . بگذريم . بعد از دو هفته ما را به زندان اوين بردند . روز اول كه وارد آنجا شدم ، كم مانده بود خودم را خيس كنم . خب چيزهاي وحشت آوري از آنجا شنيده بودم . بعدا كه با اوضاع و احوال و جو آنجا آشنا شدم ، فهميدم كه اگر سرت توي لاك خودت باشد و به كسي كاري نداشته باشي ، مخصوصا اينكه دنبال عده اي كه ادعاي سياست داشتند و دنبال باند و گروه راه انداختن بودند ، نروي ، كسي كاري به كارت ندارد و تازه مسئولين بند و زندان از اخلاقت خوششان مي آيد كه رضايت آنها در كمتر شدن محكوميت و قرار گرفتن در ليست عفو و بخشش تاثير بسياري دارد . وقتي تقسيم مان كردند و به سلولهاي مختلف فرستادند ، با پسر جواني آشنا شدم كه در نگاه اول احساس كردم خيلي كم دارد و بالاخانه اش را اجاره داده است . جواني بود كه شديدا در پي بزرگ نشان دادن خودش بود و بعد از ظهرها كه حوصله مان سر مي رفت ، بساط معركه گيري و خاطره گويي او براه بود . اوائل محلش نگذاشتم ، ولي وقتي فهميدم كه او همان كسي است كه « عبد الله نوري » و « عطاالله مهاجراني » را در نماز جمعه كتك زده است ، مشتاق شدم كه پاي حرفهايش بنشينم . او حرفهاي زيادي از اينكه چطوري به او دستور داده بودند كه نوري و مهاجراني را بزند ، تعريف مي كرد . كم كم كه با او بيشتر خودماني شدم ، ماجراي فيلم ويدئويي اعترافاتش را هم تعريف كرد . اول باور نمي كردم كه فيلم او مثل فيلمهاي پورنو و ممنوعه در پياده روهاي ميدان انقلاب به فروش برسد . ولي از بچه ها كه پرسيدم ، ديدم راست مي گويد . خلاصه شبها كارمان شده بود نشستن پاي منبر او و  گوش سپردن به خاطراتش از گانگستر بازيهايي كه انجام داده بود . يك بار گفت : « حسين زنگ زد به موبايلم و گفت كه فرشاد ، امروز يك اتوبوس توريست آمريكايي به تهران مي آيند كه قرار است حالشان را بگيريم . » سريع رفتم خانه حاج حسين در سرآسياب دولاب كه بقيه هم آنجا بودند . من يك اسلحه ژ – 3 گرفتم با يك چفيه عربي تا به قول حاج حسين ، بيشتر آمريكايي ها را بترساند . چهار ماشين و سه موتور بوديم كه در اتوبان آنها را محاصره كرديم . دوتا از ماشينها پشت سر ما را بستند كه هيچ ماشيني دنبالمان نيايد و با خيال راحت عمليات خود را انجام دهيم . من پشت حاج حسين روي موتور بودم كه وقتي كنار پنجره اتوبوس رسيديم ، يكي از آمريكايي ها با ديدن ما خواست عكس بگيرد كه به دستور حاجي ، رگباري كنار شيشه بستم . بد بخت آمريكاييه وحشت كرد . با صداي تير كه بچه هاي آن طرف هم زده بودند ، راننده اتوبوس از ترس زد روي ترمز و پريد پايين . به او حالي كرديم كه سريع روي زمين دراز بكشد . در آن سوي اتوبان ، چند ماشين وايسادند به تماشا كه من چند تير بالا سرشان زدم كه فرار كردند . حاج حسين كه يك مسلسل يوزي دستش بود ، رفت داخل اتوبوس و براي آمريكايي هايي كه از ترس رفته بودند زير صندليها ، حرفهايي به زبان انگليسي زد و پس از شليك يك رگبار آمد پايين و سوار موتور ديگر شد و من با كس ديگري شروع كرديم به شكستن شيشه هاي اتوبوس و گاز موتور و ماشينها را گرفتيم و با خيال راحت و خونسرد رفتيم خانه حاجي . حاجي گفت كه تلفن بزنم به روزنامه ها و اعلام كنم كه از اين به بعد هر آمريكايي وارد ايران شود ، در عمليات انتحاري آنها را منفجر خواهيم كرد . من به چند روزنامه بخصوص « خرداد » كه حاجي مي گفت آشنا هستند و زودتر خبر را چاپ مي كنند ، زنگ زدم و اطلاعيه اي را از طرف « سازمان فدائيان اسلام ناب محمدي » خواندم و در آخر هم اسم مستعار « مصطفي نواب » را براي خودم اعلام كردم كه حاجي خوشش نيامد . » فرشاد درباره قتل داريوش فروهر و همسرش مي گفت : « آن شب سعيد امامي به من زنگ زد كه به دم خانه فروهر بروم و بچه ها را همراهي كنم .  وقتي وارد خانه فروهر شديم ، با او دست داديم و گفتيم كه براي انجام مصاحبه اي ويدئويي درباره تاريخ انقلاب اسلامي آمده ايم . زن فروهر كه سر و وضعش خوب نبود ، رفت بالا كه لباس مناسب بپوشد . دوتا از بچه ها سريع پريدند و دست و پاي فروهر را گرفتند و يكي ديگر شيشه سمي را كه مي گفتند هر دكتري معاينه اش كند مي گويد سكته قلبي كرده ، در دهانش ريخت . قرار بود اين ماده در عرض يك دقيقه عمل كند ولي دو سه دقيقه گذشت و خبري نشد . مصطفي به من گفت زود باش راحتش كن … و من هم طبق برنامه قبلي كارد را درآوردم و افتادم به جان فروهر و امانش ندادم . يك دفعه صداي جيغ زن فروهر آمد كه وارد اتاق شده بود . همه جاخورديم . نمي دانستيم با او چه كنيم . چون كشتن او در برنامه نبود . مصطفي پريد و كارد را از من گرفت و به او كه داشت جيغ مي زد ، حمله كرد و او را كشت . » فرشاد ابراهيمي مي گفت كه با سعيد امامي روابط نزديكي داشته و حتي حاج حسين از اين روابط خبرنداشته است . فرشاد مي گفت كه به خاطر روابط نزديكي كه با شهردار تهران « غلامحسين كرباسچي » داشته ، يك آپارتمان شش واحده در خيابان ولي عصر جنب ساختمان خبرگزاري ، كوچه مجلسي از او گرفته بود تا كارهاي مثلا « جبهه فرهنگي موعود » را در آنجا انجام دهد . خودش مي گفت كه اين اسم فقط پوششي بود و با بعضي دوستانش مثل « منوچهر چرده » كه مي گفت اسم اصلي اش « محمد ناصري فر » است و « كيانوش مظفري » موردهاي منكراتي را در خيابان ولي عصر مي گرفتند و خودشان دادگاه تشكيل داده و آنها را محاكمه و تنبيه مي كرده اند . او مي گفت : « اگر متهم پسر بود ، بايد پول نقد يا چك و يا موبايلش را مي داد تا پس از نوش جان كردن كتك مفصل ، آزاد شود . البته از او تعهد گرفته مي شد و عكسهايي هم از او و دوست دخترش كه لختشان مي كرديم مي گرفتيم كه اگر خواستند ما را لو بدهند يا شكايت كنند ، تهديدشان كنيم . البته عكسها خيلي به تهيه پول كمكمان مي كرد . اگرهم متهم دختر بود ، بايد به نوبت توسط ما ارشاد مي شد . هميشه منوچهر اول ترتيب او را مي داد. او آنقدر وحشي بود كه بعضي وقتها به پسرهاي خوشگل هم گير مي داد و اذيتشان مي كرد . خلاصه عشق و صفامون هم به راه بود و از همه دخترها هم كه بهانه مان اين بود كه دوم خردادي هستند ، عكس يا فيلم مي گرفتيم و مي شد بعضي روزها كه زنگ مي زديم و مي آمدند و بزممان را منور مي كردند ! خب منوچهر معتقد بود كه اين بهترين راه براي ضربه زدن به دوم خردادي هاست . هيچكس هم غير از ما سه نفر از اين قضايا خبر نداشت . » او مي گفت : « يك بار منوچهر خريت كرد و با سه نفر ديگر از دوستانش يك دختر رپي را به بهانه داشتن يك اعلاميه دوم خردادي گرفتند و به خانه اي در شهرك غرب بردند و چهار نفري ، از بعد از ظهر تا صبح او را تنبيه كردند و حسابي حالش را جا آوردند . » يك بار كه از فرشاد پرسيدم كه مگر شما ادعاي حزب اللهي نداشتيد ، چطوري سه نفري مي ريختيد سر يك دختر ، خنديد و گفت : « حزب الله كيلو چنده ؟ ما نماز نمي خونديم چه برسه به حزب اللهي بودن . اين بهترين راه براي حال كردن بود . اين جوري هم گند مي زديم تو حال بعضي ها مثل حاج حسين كه بعضي وقتها مرا تحويل نمي گرفت و يا اون مسعود ده نمكي كه هر كاري كردم بشوم سردبير نشريه شلمچه ، بهم راه نداد و تازه خودم مي دانم كلي پشت سرم به برو بچه ها مي گفت با اين فرشاد رفت و آمد نكنيد ، آدم درستي نيست  و منتظر بودم يك جوري به آنها زهر بريزم ، هم حال خودمان را مي كرديم . » فرشاد تعريف مي كرد : «  كيانوش كه بدجوري خراب كرده بود و قضيه دفتر خيابان مجلسي را اين طرف و آن طرف تعريف كرده بود و بچه هاي انصار حزب الله مراقب گذاشته بودند كه مچ مرا بگيرند ، كار را خراب كرد كه منوچهر گير افتاد و به زندان و  تبعيد محكوم شد كه بعد از آزادي هم در روزنامه « نشاط » توبه نامه اي به پيشگاه دكتر سروش نوشت و شد سوگلي شمس الواعظين و به اسم محمد ناصري مطلب چاپ مي كرد و عكس با صورت تراشيده اش را هم چاپ مي كرد . قصد كردم تا هر طوري شده شر او را كه از خيلي چيزها خبر داشت ، كم كنم . خيالم از منوچهر راحت بود كه باوجود همه كتكهايي كه خورده بود ، درباره ساختمان من چيزي نگفته بود . من هم سريع ساختمان را تخليه كردم و تحويل مسئول سازمان زيباسازي منطقه دادم . در كوي دانشگاه من مسلح بودم و عده اي را رهبري مي كردم كه به خوابگاهها حمله كنند . وقتي وارد خوابگاه خارجي ها شدم ، يك نفر كه ظاهرا پاكستاني بود ، عكسي از خميني را در دست گرفت و داد مي زد من امام خميني دوست داشت … من حزب الله … همچين با مشت زدم توي صورتش كه يادش رفت اهل كجاست . رفتم سراغ ساكش كه كلي دلار و يك ساعت گران قيمت تويش بود كه همه را برداشتم . وقتي آمدم پايين ، كيانوش را ديدم كه قمه اي در دست داشت و به طرف دانشجوها حمله مي كرد . ديدم بهترين جا براي راحت شدن از شر او اينجاست . كلت را كشيدم و با دقت به طرفش شليك كردم . فكر كردم زدم توي قلبش ، ولي وقتي دويدم بالاي سرش و الكي شروع كردم به گريه و داد و هوار كه كثافتهاي دوم خردادي يك حزب اللهي را كشتند ، و برداشتيمش تا از كوي خارج كنيم ، متوجه شدم كه تير به كتفش خورده است . در راه قصد كردم كه خفه اش كنم كه نشد چون بچه هاي ديگر هم بودند . يك بار كه با فرشاد تنها بودم ، از او درباره اينكه چي شد كه بريد و فيلم اعترافات را ضبط كرد ، پرسيدم . اول نمي خواست جواب بدهد ، ولي چون خيلي با هم رفيق شده بوديم ، سر دلش باز شد و تعريف كرد . او گفت : « وقتي كه بعد از قضيه كوي دانشگاه مرا به جرم سرقت دو دستگاه بيسيم بازداشت كردند ، فهميدم بايد كسي مرا لو داده باشد . چون بيسيمها را خيلي حرفه اي زير تختخوابم چسبانده و جاسازي كرده بودم كه عقل جن هم به آنجا نمي رسيد مگر علي زين العابديني كه آنها را آنجا ديده بود ، ولي وقتي مامورين به خانه مان ريختند ، سريع رفتند سراغ آنجا . شانس آوردم كه اسلحه را بيرون از خانه پنهان كرده بودم . پس از دستگيري يكراست مرا به « زندان وصال » در خيابان انقلاب نبش خيابان وصال بغل پمپ بنزين بردند .  شب اول كاري با من نداشتند . ولي شب دوم ، در اتاق من كه در زير زمين بود باز شد و دونفر مرد هيكل گنده را با فحش و داد و فرياد انداختند تو . من توي اتاق تنها بودم و با آنها شدم سه نفر . دو سه ساعتي از آمدن آنها مي گذشت كه متوجه شدم افغاني هستند . يكي از آنها خيلي بد نگاهم مي كرد . داد و بيداد كردم تا به بهانه دستشويي بيرون بروم . به نگهبان التماس كردم كه مرا از آنها جدا كند ولي او گفت كه افسر نگهبان نيست و او چنين اجازه اي ندارد . دوباره با ترس و لرز برگشتم به زندان . نيمه هاي شب بود كه خودم را به خواب زده بودم . آنها نخوابيده بودند و مدام به من نگاه مي كردند . ناگهان يكي از آنها پريد روي من و دهانم را گرفت و ديگري هم آمد كمكش و دوتايي همچين افتادند رويم كه كم مانده بود نفسم بند بيايد . دست آخر آنچه كه نبايد ، شد و آن كثافتهاي افغاني با لجن بازي ، مرا خوار و ذليل كردند و نشستند گوشه زندان به خنديدن . آن شب تا صبح گريه كردم . ولي ديگر فايده اي نداشت . فردا صبح ، رويم نمي شد به كسي بگويم . حتي به افسر نگهبان و بازجوها هم چيزي نگفتم . ولي در ملاقات با وكيلم ، ماجرا را تعريف كردم و گفتم كه اين كار از دوحال خارج نيست . يا نيروي انتظامي خواسته روي مرا كم كند ، يا به دستور حاج حسين الله كرم اين بلا را سر من آورده اند تا تلافي كارها و حرفهايي باشد كه گوش ندادم و خلاف او عمل كردم . شايد هم از ماجراي دفتر من در خيابان مجلسي خبر دار شده بود و اين جوري خواسته بود حالم را بگيرد . ولي چرا با اين نامردي و كثافتكاري . همانجا قسم خوردم كه هر طوري هست زهرم را به همه شان بريزم . وقتي بيرون از زندان بودم ، يكي از دوم خردادي ها كه از بعضي كارهاي من خبر داشت ، پيشنهاد كرد كه از طريق تركيه خارج شوم و به فرانسه بروم و در آنجا پته همه آنها را بريزم روي آب . ولي من قبول نكردم . چون آنها مي خواستند مرا بي آبرو كنند و اين كار من به نفع آنها تمام مي شد . من ماندم و با كمك ديگران آن حرفها را زدم كه مثل ريختن آب در لانه مورچه ها بود و حال همه شان را هم گرفتم . » وقتي فرشاد قضيه آن شب خودش را و افتادن در چنگال دو افغاني را با گريه تعريف مي كرد ، رويم نشد به او بگويم كه قديمي ها ي گويند : « با انگشت در خانه كسي را نزن كه با مشت در خانه ات را مي زنند . » ياد آن دختركان بيچاره و بي پناهي افتادم كه در چنگال امير فرشاد ابراهيمي ، علي زين العابديني ، كيانوش مظفري و منوچهر چرده ، معصومانه و مظلومانه و تنها به جرم دوست داشتن خاتمي و به اسم دوم خردادي بودن ، پرپر زدند و بي سيرت شدند . واقعا كه خدا جاي حق نشسته است .)) خوب اين خاطرات کسی بود که مدتی با فرشاد ابراهيمی هم سلول بوده قضاوت با شما! در ضمن با توجه به اطلاعاتی که ما داريم خيلی از صحبتهای امير فرشاد در زندان مربوط به تخيل کودکانه وی می شده در ضمن گذاشتن این مطلب به معنای پزيرش تمامی ادعا های مطروحه در ان نیست. یاحق اخبار و مطالب سايت مجلس تحصن بی محلی مردم! دنيای کثيفی شده مگه نه! بسيج يعني چه؟  نه فقط حرفی از ايمان مانده است...شمع بيت المال روشن مانده است  حقيقت امريکا!!!